Op haar zeventiende dacht Suraya de liefde van haar leven te hebben gevonden. Wat begon als een onschuldige tienerliefde, groeide in de loop van 22 jaar uit tot een nachtmerrie van geweld, angst en overleven. Meerdere keren moest ze onderduiken, telkens hopend dat haar partner zou veranderen. Maar op een bewuste avond escaleerde het geweld fataal bijna met dodelijke afloop.
Gruwelijk mis ging het in maart 2022. Suraya was net weer thuis, nadat ze samen met haar dochtertje een tijd had doorgebracht in een vrouwenopvang. Ze was toen al bij haar ex weg, maar hij bleef haar lastigvallen. Voor de zoveelste keer sloeg haar ex-partner het raam bij de voordeur in. Suraya wilde hem vertellen dat het genoeg was. Dat het moest stoppen. Zeker nu hun vijfjarige dochtertje alles begon te begrijpen.
Maar voordat ze iets kon zeggen, richtte hij een pistool op haar hoofd.
Er klonk een klik. Even leek het wapen te haperen. En toen – een schot.
De kogel ging dwars door haar hoofd. Suraya stortte neer. Toch leefde ze nog.
Ver weg hoorde ze een stem. Haar partner schrok, vluchtte. En met de laatste kracht die ze nog had, drukte Suraya op de noodknop.
“Ik weet niet hoe ik het heb overleefd,” zegt ze. “Maar ik weet wél waarom: omdat ik nu anderen kan vertellen dat ze niet moeten wachten tot het te laat is.”
Drie jaar later leeft Suraya nog altijd met een kogel in haar hoofd. Haar ex-partner, Vishal R., schoot haar van dichtbij neer. Daarbij verloor ze haar linkeroog en haar reuk- en smaakvermogen. Ze voelde niets van het schot, maar de schade was verwoestend. Ze werd geraakt in haar linkerslaap; de kogel versplinterde een deel van haar schedel. “Kinderen vragen mijn dochter op school wat er met het oog van haar moeder is. Wat moeten we dan zeggen? De waarheid?”
In de rechtbank noemde ze haar ex een “monster” en deed ze een indringende oproep aan andere vrouwen om de signalen van geweld niet te negeren. “Ik zal mijn dochter nooit kunnen ruiken, nooit kunnen proeven wat ze bakt. Maar we gaan nu ons eigen leven leiden – en niemand kan ons daarvan weerhouden.”
Ondanks alles weigert Suraya te zwijgen. Haar littekens vertellen haar verhaal van overleven, kracht en een tweede kans.
Vandaag deelt Suraya haar verhaal. Niet om medelijden te vragen, maar om te laten zien dat huiselijk geweld overal kan gebeuren — en dat zwijgen levensgevaarlijk is.
“Ik dacht dat ik sterk moest zijn door te blijven. Nu weet ik dat je pas echt sterk bent als je weggaat.”
Huiselijk geweld treft jaarlijks tienduizenden mensen in Nederland. Vaak blijven slachtoffers stil uit schaamte, afhankelijkheid of pure angst. Suraya’s verhaal is een oproep om te praten, te luisteren en in te grijpen voordat het te laat is.
