Een zondag column van Mairan Sewtahal.
De gemeenteraad van Den Haag heeft het initiatief voor een Openlucht Yoga Walhalla in het Zuiderpark afgewezen. En dat is meer dan jammer: het is een gemiste kans voor duizenden Hagenaars – en voor de stad zelf.
Yoga in de buitenlucht is zoveel meer dan een paar mensen op een matje. Het is bewegen, ontspannen, verbinden. Een laagdrempelige manier om aan je gezondheid te werken, samen met anderen, in de vrije ruimte. In een tijd waarin mentale gezondheid onder druk staat, eenzaamheid groeit en beweging juist zó belangrijk is, kunnen we dit soort initiatieven toch niet afwijzen?
Het voorstel van Hart voor Den Haag was niet complex of kostbaar. We vroegen simpelweg om met bewoners, sportaanbieders en de internationale gemeenschap te onderzoeken hoe we een vaste yogazone in het Zuiderpark kunnen realiseren. Met wat basisvoorzieningen: een watertappunt, een schone ondergrond, kleedruimte, schaduw bij regen. Geen luxe, maar comfort en toegankelijkheid.
Toch wees wethouder Bredemeijer (CDA) het voorstel zonder verder onderzoek af. En tot overmaat van ramp maakte een raadslid uit zijn partij het zelfs belachelijk. Volgens hem was het “al een Walhalla” en moet iedereen “gewoon z’n matje meenemen.” En spottend vertellen dat hij en de wethouder deel hebben genomen aan de internationale dag van Yoga, op het Indiase Ambassade. Des te meer onbegrip bij de mede-initiatiefnemers van dit initiatief.
Maar het gaat niet om dat matje. Het gaat om wat er mogelijk wordt op die mat. Om de plek waar mensen samenkomen, elkaar leren kennen, mentaal opladen. Ook als ze geen sportabonnement kunnen betalen. Ook als ze nieuw zijn in de stad. Ook als ze simpelweg even rust zoeken.
Wat mij het meest stoort, is dat er geen inhoudelijk debat plaatsvond. Geen onderzoek, geen gesprek met betrokkenen, geen interesse in wat dit initiatief werkelijk zou kunnen betekenen. Alleen een flauwe grap, politieke spelletjes en een vinger op de nee-knop. Terwijl de organisator van het Yoga Festival super enthousiast was over het initiatief.
Als dit voorstel van een ander raadslid was gekomen, had het misschien wél steun gekregen. En dat zegt veel. Want het is uiteindelijk de stad – de mensen in Escamp, Transvaal, Segbroek of de internationale zone – die nu de prijs betalen voor deze kortzichtigheid. Want Sewtahal heb je hiermee geen loer gedraaid maar je eigen gemeenschap.
Maar ik blijf geloven in het idee. En in de kracht van de gemeenschap. Als politiek iets laat liggen, dan gaan mensen vaak zélf in beweging komen. Misschien is dat ook precies wat we nodig hebben.
De initiatiefnemers Shri Ram Shakha, de Indiase ambassade en ik geven niet op!
Reageren op mijn column is meer dan welkom, ik apprecieer alleen inhoudelijke en constructieve reacties wat dit initiatief beter kan maken.
