Van strijden om een kroon naar strijden voor vrouwenrechten

Van strijden om een kroon naar strijden voor vrouwenrechten

Het is inmiddels alweer een jaar geleden dat wij, Vanita Hanoeman en Sjahiena Rahmoe, uit de Miss India Holland verkiezing stapten met alle gevolgen van dien. We schreven ons in om onze dromen na te jagen maar uiteindelijk eindigde het in een nachtmerrie. Het was een jaar vol met angst, stress en rechtszaken maar ook zelfontwikkeling en wijsheid. Omdat het deze week precies een jaar geleden is dat ons leven op zijn kop werd gezet, wijden we dit artikel aan een terugblik.

Waar begon het?
Een week voor de finale werd de organisator door een groepje gemaskerde mannen in elkaar geslagen voor onze ogen. Je kunt je natuurlijk wel voorstellen hoe beangstigend dit voorval was, het leek net op een overval. Vervolgens kregen we van organisatieleden te horen dat er geruchten rond gingen over seksueel ongepast gedrag en dat de verkiezing oneerlijk zou verlopen. Omdat een deel van de finalisten hier niet achterstond, trokken zij zich terug uit de verkiezing. Dit ging niet zonder twijfel of angst, er zaten namelijk hoge boetes vast aan contractbreuk. De politie en het juridisch loket adviseerden ons voor onze eigen veiligheid te kiezen. Maar liefst vijf van de twaalf dames trokken zich één dag voor de finale terug, we brachten de organisator via een brief op de hoogte. Diezelfde avond ontvingen wij allen een sommatiebrief van zijn advocaat waarin we verplicht werden deel te nemen aan de finale, anders zouden er boetes van minimaal €2.500 volgen. Vanaf deze dag werd er gedreigd dat we zouden worden aangeklaagd voor contractbreuk.

Media-aandacht
Als bijna de helft van de finalisten uit een missverkiezing vertrekt, wekt dat vragen op. Zo hebben wij zelfs het landelijk en Surinaams nieuws gehaald. Wij hebben ons verhaal via verschillende mediakanalen naar buiten gebracht om andere dames te waarschuwen. We wilden niet dat alle incidenten weer in de doofpot zouden eindigen, vrouwen moeten goed geïnformeerd zijn voordat ze keuzes maken. De reacties op onze artikelen waren verschillend, velen zagen ons als zure verliezers, golddiggers en mediageil. Gelukkig waren er ook meer dan genoeg positieve reacties: veel gaven aan trots te zijn dat wij problemen binnen missverkiezingen naar buiten durfden te brengen. Ze vonden dat het hoog tijd was dat iemand deze misstanden aan de kaak zou stellen, we werden als dappere en waardige missen gezien. Helaas werd onze vrijheid van meningsuiting als laster en smaad opgevat door de organisator, hij klaagde ons hier dan ook voor aan.

Angst en stress
Na het geweldsincident, de geruchten en de dagvaarding waren we natuurlijk geschrokken. Onze ouders adviseerden ons om mee te doen aan de finale om stress en boetes te voorkomen. Uiteindelijk besloten wij achter onze principes te blijven staan. Dit betekende wel dat we snel een advocaat moesten vinden en bewijsstukken moesten verzamelen. Er zou namelijk een kort geding over laster en smaad plaatsvinden. Hier kwam veel stress bij kijken, alles moest snel geregeld worden en we moesten achter iedereen aanrennen. Veel getuigen wilden namelijk niet meewerken omdat ze bang waren of zich schaamden. Niemand wist wat ons te wachten stond, dit zorgde ook voor angst. Het was in het begin zo erg dat we niet eens alleen over straat durfden te lopen. Nog steeds hebben we moeite met het vertrouwen van mensen. Dit alles had vanzelfsprekend veel invloed op ons dagelijks functioneren en onze gezondheid. Zo hadden we allen concentratie- en leerproblemen wat een negatieve invloed had op onze opleidingen. Het was moeilijk om te focussen op je normale verantwoordelijkheden, veel afspraken moesten we afzeggen omdat de rechtszaak voorging. Een rechtszaak vreet veel energie, we voelden ons dan ook continu fysiek en mentaal uitgeput. We hadden last van slaapproblemen en nachtmerries, zelfs tijdens je slaap kreeg je geen rust. We hebben uiteindelijk ook bezoekjes gebracht aan de psycholoog omdat deze periode mentaal te vermoeiend was.

Bron: Omroep West

Rechtszaken
In mei 2019 vond onze allereerste rechtszaak ooit plaats: het kort geding over laster en smaad. We waren enorm zenuwachtig en bang maar we hadden ook vertrouwen in onze zaak. Uiteindelijk besloot de rechter dat wij ons altijd zakelijk genoeg hebben geuit in de media. We hebben feiten, ervaringen en meningen gedeeld en er was geen sprake van laster of smaad. Deze overwinning zorgde weer voor veel media-aandacht. De organisator ging in hoger beroep maar verloor deze weer in maart 2020. Intussen hadden wij een getuigenverhoor aangevraagd zodat de verklaringen onder ede konden worden afgelegd. De organisator ging hiertegen in verweer maar ook hier gaf de rechter ons gelijk. De getuigen hebben vorige maand hun verklaringen bij de rechter-commissaris onder ede afgelegd. Eigenlijk hebben we dus drie overwinningen op onze naam staan. Tot de dag van vandaag, een jaar later, zijn we nog steeds niet aangeklaagd voor contractbreuk.

Financieel
Velen denken dat wij geprofiteerd hebben van alle rechtszaken, dit is echter niet het geval. Wij kwamen op voor anderen en wilden misstanden aan de kaak stellen, dit is ons duur komen te staan. In totaal hebben we voor vier rechtszaken moeten betalen, dit is een hele dure grap voor studenten. Ook hebben we tijdens het traject veel geld en tijd geïnvesteerd die we uiteindelijk hebben moeten weggooien. Daarnaast zijn we €350 kwijt aan foto’s die we nooit gekregen hebben. Het ticketgeld dat onze familieleden en investeerders hebben betaald, hebben we ook nooit meer terug gezien. Dit waren bedragen tussen de €200 en €2.800. Uit de verkiezing stappen heeft ons uiteindelijk alleen maar geld, stress en problemen bezorgd.

Miss Awareness
Gelukkig wisten we deze negatieve ervaring om te zetten in iets positiefs. Wij hebben met eigen ogen gezien dat slachtoffers van seksueel misbruik zich vaak schamen en geen aangifte durven te doen. Zonder aangifte blijven daders ermee wegkomen. Slachtoffers zijn bang dat de samenleving hen de schuld zal geven terwijl juist de daders berecht moeten worden. Wij willen de mindset van de samenleving veranderen, op die manier voelen slachtoffers zich niet gevictimshamed. Daarom zijn wij ‘Miss Awareness’ gestart, waarbij wij dit soort problemen aan de kaak stellen op onze facebookpage. Door deze beweging zagen wij in hoe vaak er sprake is van seksuele intimidatie/misbruik, het gebeurt op heel veel plekken. In onze maandelijkse radio-uitzendingen bij Radio Sangam en onze artikelen op Reena.nl proberen wij bewustzijn te creëren over bepaalde taboeonderwerpen. Changes begin by raising awareness. Fotograaf: René Rollema

We hebben een zware periode achter de rug maar we zijn nog steeds blij met de keuzes die we gemaakt hebben. In tegenstelling tot veel anderen keken wij niet de andere kant op maar namen we ons verantwoordelijkheid. We hebben gedaan wat we konden om anderen te waarschuwen, ook al ging dit ten koste van onszelf. Blijkbaar was het hoognodig om zulke misstanden naar buiten te brengen. Wij zijn blij dat wij dapper genoeg waren om dit te doen en hopelijk zien anderen dit als voorbeeld. Door het afgelopen jaar zijn we zeker volwassener geworden. We hebben levenservaringen opgedaan waardoor we nu voorzichtiger en kritischer zullen zijn in de toekomst. Ook hebben we onszelf beter leren kennen, we beseffen onze krachten nu veel beter. We weten nu achter welke principes we staan en dat we ons niet zomaar monddood laten maken. We laten ons niet bang maken en zijn bereid te strijden voor rechtvaardigheid. Het was een bewogen jaar maar uiteindelijk heeft ons dat wel gemaakt tot de personen die we vandaag de dag zijn.

Gepubliceerd door Miss Awareness
22 april 2020, Den Haag

Spread the love
  • 20
  •  
  •  
  •  
  •  
  •  
    20
    Shares

Related posts

Leave a Comment