Devika Partiman

“We praten grof over seks, maar zeggen er inhoudelijk weinig over”

Vrouwenrechtenactivist Devika Partiman over de organisatie Stem op een Vrouw en haar abortus.

Devika Partiman (29) is oprichter van Stem op een Vrouw en is betrokken bij Nederland Wordt Beter  een organisatie die zich inzet voor een toekomst zonder racisme. Met OneWorld praat ze over haar organisatie en haar passie voor vrouwenrechten. Ook vertelt ze over haar ervaring met abortus. “Ik wil dat de jongere generatie vrouwen kritisch opgroeit.”

devika-partiman

Haar interesse voor vrouwenrechten ontstond toen zij zich in 2012 aansloot bij de antiracismebeweging. Op dat moment was ze eigenlijk nog een groentje op het gebied van burgerrechten en gelijkheid. Maar daar kwam al snel verandering in: “De mensen van de organisatie hadden zoveel verstand van deze onderwerpen. Hun verhalen openden mijn ogen.”

De organisatie werd de eerste paar jaren door mannen geleid. Al gauw merkte Devika dat ook de vrouwen hun plek begonnen op te eisen in de beweging. Voor Devika was dit de eerste keer dat ze van dichtbij zag dat mannen eigenlijk automatisch in de spotlight komen te staan. Ze werd zich steeds meer bewust van het vrouw zijn en haar interesse voor feminisme groeide. “Ik merkte dat wij vrouwen dingen meemaken die niet oké zijn. Gelukkig willen steeds meer vrouwen iets aan deze ongelijkheid doen, wat mij ook weer motiveert.”

Hoe ben je op het idee voor Stem op een vrouw gekomen?

“Mijn vader komt uit Suriname. Vorig jaar zijn wij er naartoe gegaan voor familiebezoek. Toen we een museum over de politieke geschiedenis van Suriname bezochten, zag ik een opvallende poster met de tekst: ‘Kies bewust, stem op een vrouw.’ De flyer was al twintig jaar oud, maar hij is nog steeds actueel. Toen ik weer thuis was, bleef ik maar aan die tekst denken. Ik vertelde het aan mijn vriendin Nikki. Zij koppelde me aan een groepje vrouwen dat hier ook iets aan wilde doen. Een paar weken later stond onze site ‘Stem op een Vrouw’ online.”

“De timing was perfect. Trump was net gekozen, en in Nederland startte de verkiezingscampagne. Met de organisatie wilden we bereiken dat er meer mensen op vrouwelijke politici zouden stemmen. En dan juist op de vrouwen die lager op de lijst staan, zodat zij met voorkeursstemmen in de Tweede Kamer zouden komen. Dit is gelukt. Duizenden mensen hebben ons stemadvies gevolgd. Ook werd er rond de verkiezingen veel aandacht geschonken aan het tekort aan vrouwen in de politiek. Maar we zijn er nog niet. Ons einddoel is natuurlijk dat de helft van het parlement en de regering uit vrouwen bestaat. Hopelijk kunnen wij met deze stichting nog meer vrouwen de drempel over krijgen om zich aan te melden bij een partij, en zorgen dat partijen vrouwen hoger op de kieslijst zetten.”

“Dus ik zat op de wc met die stomme test in mijn hand en googelde het woord abortus.”

Twee jaar geleden heeft Devika een abortus gehad. Ze ziet dat er in de maatschappij nog moeilijk over gepraat wordt en dat veel vrouwen zich voor hun abortus schamen. “Volgens mij weten veel mensen niet waarom vrouwen een abortus ondergaan en wat hun situatie is. Wanneer we daar meer over praten, zouden mensen veel minder vooroordelen hebben.”

Hoe heb jij het zelf ervaren?

“Het is nu bijna twee jaar geleden, en ik wist zeker dat ik het niet wilde. Het was van een jongen van wie ik absoluut geen kind wilde. Ik had heel snel door dat ik zwanger was: mijn lichaam wist het gewoon. Ik heb meteen een zwangerschapstest gehaald en ja hoor: zwanger. Dus ik zat op de wc met die stomme test in mijn hand en googelde het woord abortus. Ik vond een abortuskliniek in Amsterdam: Casa. Omdat deze kliniek vol zat hebben ze mij doorverwezen naar hun kliniek in Utrecht. Na vijf dagen bedenktijd had ik een afspraak.

De kliniek hechtte veel waarde aan anonimiteit. De ramen waren geblindeerd en alle vrouwen waren van elkaar afgeschermd met gordijntjes. Er werd een echo gemaakt en tijdens het intakegesprek vroegen ze me of ik het echt zeker wist. Ik vond het fijn dat iemand daarnaar vroeg, maar ik vond het ook lastig om erover te praten. Ik kreeg een pilletje om mijn baarmoederhals losser te maken. Daarna ging ik een soort operatiekamertje in en werd ik in slaap gebracht, want ik wilde het uitzuigen liever niet meemaken. Na een half uur werd ik wakker in een ziekenhuisbed. Ik kreeg thee met koekjes en ik werd super fijn opgevangen.

De mensen waren heel professioneel, maar achteraf gezien had ik graag meer begeleiding gehad van bijvoorbeeld mijn huisarts. Het is prettiger om zoiets te bespreken met iemand die je goed kent. Daarom vind ik het jammer dat het nieuwe kabinet tegenhoudt dat de huisarts een abortuspil kan voorschrijven. Zeker voor vrouwen die niet weten waar ze terecht kunnen, kan de huisarts een belangrijke rol vervullen.”

“Ik ben wel iemand die het gesprek aangaat.”

Je praat heel open over je abortus, dat doen vrouwen vaak niet.

“Voor mij was de grootste barrière om het aan mijn familie te vertellen. Toen ik dat eenmaal had gedaan, was het makkelijk om het ook aan anderen te vertellen. Ik wilde het meer mensen vertellen om het onderwerp bespreekbaarder te maken. Ik ben wel iemand die het gesprek aangaat.”

“Wij zijn een samenleving die grof over seks praat, maar er zelden inhoudelijk over spreekt. Misschien is het een idee op een vroege leeftijd al met kinderen hierover te praten. Dit kan bijvoorbeeld bij seksuele voorlichting. Ik denk dat het bespreekbaar maken echt al veel verschil uitmaakt.”

Wat wil je in de toekomst nog bereiken op het vlak van vrouwenrechten?

“Ik wil dat de jongere generatie vrouwen kritisch opgroeit en zich bewust wordt van wat ze allemaal kunnen betekenen voor de wereld. Het mooist zou zijn als jonge meiden ervan doordrongen zijn dat ze politicus of minister-president kunnen worden. Het leuke aan vrouwen is dat ze vaak maar een klein zetje nodig hebben. Ik wil graag dat zetje zijn.”

Lunya van Wunnik
Spread the love
  •  
  •  
  •  
  •  
  •  
  •  

Related posts

Leave a Comment